Jak zorganizować spacer z grą terenową dla osób w różnym wieku

Wybierz krótką pętlę z miejscem na odpoczynek, zabierz kartkę i ołówek, a po drodze zaproponuj pięć wspólnych zadań obserwacyjnych. Każdy może odpowiadać słowem, gestem lub rysunkiem. Poniżej znajdziesz propozycję godzinnej gry dla dzieci, rodziców i dziadków, do wykorzystania w parku albo na skraju wsi. Celem jest zebranie wspólnych odkryć, bez punktów i wyścigu.

Wybierz krótką pętlę z miejscem na odpoczynek

Zacznij od potrzeb uczestników: kto potrzebuje częściej usiąść, kto korzysta z wózka, komu przeszkadza nierówne podłoże? Dopiero potem wybierz miejsce. Ogólny poradnik Debkicamp zaleca dopasowanie trudności wędrówki do wieku i kondycji oraz planowanie przerw. W tej propozycji oznacza to krótką, znaną trasę, na której można spokojnie zatrzymać całą grupę.

W Starogardzie Gdańskim lub okolicy wybierz dostępny dla was park albo uczęszczaną drogę spacerową na skraju wsi. Nie zakładaj, że każde miejsce będzie odpowiednie: przed wyjściem sprawdź przebieg trasy, nawierzchnię i możliwość odpoczynku. Nie trzeba wyznaczać konkretnego dystansu. Pętla ma zostawić czas na rozmowę, postoje i spokojny powrót.

Czy można ją skrócić bez szukania nowej drogi?
Czy miejsce odpoczynku jest dostępne i odpowiada potrzebom grupy?
Czy przystanki pozwalają nie blokować przejścia innym?
Czy zadania da się wykonać z drogi, bez wchodzenia na jezdnię, do wody lub na prywatny teren?

Ustal wspólny cel i przygotuj jedną kartkę

Proponowany cel brzmi: zbieramy pięć odkryć, które pokażemy sobie na końcu. Jedno odkrycie należy do całej grupy, nawet jeśli zauważyła je tylko jedna osoba. Nie trzeba chować przedmiotów, rozwieszać wskazówek ani przygotowywać nagród. Debkicamp opisuje zadania i zagadki jako urozmaicenie podchodów; tutaj wykorzystujemy ten pomysł podczas wspólnego spaceru.

Zabierz kartkę, ołówek oraz zwykłe rzeczy potrzebne waszej rodzinie na spacerze, na przykład wodę. Przed wyjściem wpisz na kartce pięć haseł z dalszej części artykułu. Kartkę można oprzeć na zabranym zeszycie. Telefon nie jest potrzebny do gry, choć opiekun może mieć go przy sobie do kontaktu.

Na starcie ustalcie trzy zasady: idziemy razem, każdy może poprosić o przerwę, każde zadanie można pominąć. Role wybierajcie według chęci. Jedna osoba czyta polecenie, druga zapisuje, trzecia pokazuje znaleziony szczegół. Zmieniajcie się, ale bez obowiązku. Dziadek nie musi znać nazw drzew, a dziecko nie musi umieć pisać, żeby uczestniczyć.

Rozłóż spacer na godzinę z zapasem

Poniższy harmonogram to propozycja organizacyjna. Minuty pomagają zaplanować całość, lecz nie wyznaczają czasu na znalezienie odpowiedzi. Jeśli ciekawy szczegół zatrzyma was dłużej, zrezygnujcie z kolejnego zadania. Lepiej wrócić spokojnie z trzema odkryciami niż przyspieszać, żeby wypełnić wszystkie pola.

Część spaceru	Orientacyjny czas	Co robicie
Rozpoczęcie	5 minut	Omawiacie zasady i wybieracie osobę z kartką.
Pierwszy odcinek	15 minut	Idziecie spokojnie i wykonujecie dwa zadania.
Odpoczynek	10 minut	Odpoczywacie; chętni słuchają otoczenia lub rysują.
Drugi odcinek	20 minut	Wykonujecie pozostałe zadania i wracacie.
Zakończenie	10 minut	Uzupełniacie kartkę i każdy wybiera ulubione odkrycie.

Zadania rozpoczynaj w miejscu dogodnym do postoju. Nie prowadź grupy do wcześniej wybranego drzewa za wszelką cenę: podobny kształt czy ciekawy kolor można zauważyć bliżej. Jeśli odpoczynek wymaga więcej czasu, wykorzystajcie go na rozmowę. Samo siedzenie i wskazywanie szczegółów również może być częścią gry.

Zaproponuj pięć zadań z różnymi sposobami odpowiedzi

Internetowa Akademia Rodziny podaje obserwowanie przyrody jako sposób urozmaicenia spaceru. Poniższe zadania są naszą propozycją współpracy. Nie wymagają rozpoznawania gatunków ani jednej prawidłowej odpowiedzi. Można wskazać znalezisko, opisać je lub narysować. Wariant trudniejszy proponuj osobie zainteresowanej, niezależnie od jej wieku.

Kolory. Znajdźcie trzy różne kolory w otoczeniu. Najprostsza odpowiedź to wskazanie palcem. Chętni opisują odcienie albo szukają tego samego koloru na dwóch różnych przedmiotach.
Kształty. Wypatrzcie coś okrągłego, podłużnego i nieregularnego. Może to być detal ławki, cień lub liść. Porozmawiajcie, z czym kojarzy się wybrany kształt.
Dźwięki. Podczas odpoczynku posłuchajcie otoczenia i nazwijcie dwa usłyszane dźwięki. Osoba, która ich nie słyszy lub nie chce słuchać, może wskazać dwa widoczne ruchy, na przykład gałęzi.
Podobne, ale różne. Wybierzcie dwa widoczne liście, drzewa albo kamienie. Znajdźcie jedno podobieństwo i jedną różnicę. Oglądajcie je na miejscu; nie trzeba niczego zbierać ani odrywać.
Szczegół i historia. Każdy wybiera coś, co zwróciło jego uwagę. Ułóżcie jedno wspólne zdanie o spacerze, wykorzystując te obserwacje. Jeśli powstanie opowieść fantastyczna, zaznaczcie, że ją wymyślacie.

Gdy ktoś odpowiada, daj mu dokończyć. Zamiast poprawiać niepewną nazwę rośliny, zapiszcie jej wygląd: liść z ząbkowanym brzegiem. Rozpoznawanie gatunków można zostawić na później. Nie próbujcie nieznanych owoców ani roślin. Do tych zadań wystarczy patrzenie, słuchanie i rozmowa.

Zapisz odkrycia i miej prosty wariant krótszy

Kartę wspólnych odkryć przygotujesz ręcznie. Na górze zapisz datę i własną nazwę spaceru, a niżej pięć haseł: kolory, kształty, dźwięki lub ruch, podobieństwo i różnica, wspólna historia. Przy każdym zostaw miejsce na krótki zapis albo szkic. Jedno pole może zawierać odpowiedzi kilku osób.

Odczytajcie zapiski i pozwólcie uczestnikom dopowiedzieć pominięte szczegóły.
Niech każdy wskaże jedno ulubione odkrycie, bez wybierania zwycięzcy.
Zapiszcie jedną zmianę na kolejny spacer, na przykład wcześniejszy odpoczynek lub mniej zadań.

Jeśli pojawi się zmęczenie, zniechęcenie albo pogoda utrudni spacer, przejdźcie do wariantu krótszego: jeden postój, trzy obserwacje i powrót. Pozostałe pola mogą zostać puste. Nie przedłużajcie pobytu tylko po to, by skończyć kartę. Przy następnym wyjściu możecie wrócić do tych samych haseł i porównać, co tym razem zauważyliście.

Czego szukasz?